PKN
Protestantse streekgemeente De Slachsang
 
Welkom! Welkom!

Van harte welkom op de website van de protestantse streekgemeente De Slachsang.

 
Drijven is Blijven Drijven is Blijven

Mijn oudste zoon mag sinds kort zwemmen zonder zwemvest en zwembandjes. Dat is een hele stap. Ik aanschouwde vanaf de tribune hoe hij in het water sprong en als vanzelf weer boven kwam drijven. Wat voor een bijzonder gevoel gaf me dat! Op dat moment besefte ik dat deze jongen het wel zou redden in het leven. Ook al ging ie kopje onder, vroeg of laat zou hij wel weer boven komen drijven, zoals ik voor mijn ogen had zien gebeuren. Voor mij was dat een moment van loslaten.

Net zo moet God dat overkomen zijn toen Jezus werd gedoopt. Zodra hij ‘uit het water omhoog kwam’ (Matteus 3:16), opende de hemel zich voor hem en zag hij hoe de geest van God als een duif op hem neerdaalde. God had veel vertrouwen in hem, en wist dat deze jongen Zijn weg zou gaan. Hij durfde hem los te laten in de wereld vol Farizeeërs, Romeinen en andere wilde dieren.


 
Maar hoe Jezus dat zag… Anderen hebben mogelijk helemaal niets gezien, maar Jezus zag dat Gods geest op hem neerdaalde. Zo gaf ik mijn zoon ook een dikke duim vanaf de tribune. U moet weten, in het begin hebben we hem naar de les moeten praten, want veel zin had ie niet. En nu kon ie drijven. Maar die duim van mij die heeft waarschijnlijk niemand gezien, behalve hij. Net zo zag Jezus de geest op hem neerdalen. Hoe moeten anderen dat ook zien? Hoe zie je de geest? Het is geen duif, nee, hij daalt neer als een  duif. De geest, die zie je niet, die ben je gewaar.
 
Zelf ben ik deze winter ook weer begonnen met zwemmen. Eens in de week trek ik mijn baantjes in hetzelfde water als waarin mijn zoon les krijgt. Zwemmen is een heerlijk: je gebruikt je hele lijf en de kans op blessures is klein. Bovendien mag ook ik ervaren dat het water me draagt. Met een goede ligging duwt het water je eigenlijk omhoog. Ik weet me gedragen.
Nog bijzonderder wordt dat als ik besef dat water in de bijbel, en ook in ons leven vaak geassocieerd wordt met de dood. Hoe vaak verdrinken zowel groten als kleinen niet in het water. Dat wat dodelijk is, kan je ook dragen. Al zwemmende merk ik dat het water pas draagkracht heeft, als ik me ontspan en overgeef. Doe ik het omgekeerde, en ben ik heel erg mijn best aan het doen, dan trekt het water me naar beneden. Overgave is het sleutelwoord. Het begint ermee dat niet ik mezelf laat drijven, maar dat het water dat doet. En zo God.
 
Vreemd he, als ik het water vertrouw, dan draagt het me. En als ik het water zie als mijn dodelijke vijand, dan is de kans groot dat ik al spartelend de strijd verlies. Want, tjsonge wat was ik vroeger slecht in watertrappelen, en dat een minuut lang! Zwemmen is een kwestie van vertrouwen. Zo bekeken is zwemles eigenlijk vertrouwen kweken. Vertrouwen dat je zegt dat het dodelijke water eigenlijk een illusie is: pas als je eigen gang gaat, en niet gedragen wil worden, dan zink je. Weet je je echter gedragen, dan wordt alles in het leven je vriend. God zag het in Zijn Zoon en zei: dit is mijn geliefde zoon, in hem vind ik vreugde.
 
Wij lezen dat vaak als God blij wordt van Jezus, maar er staat: in hém, Jezus, vind ik vreugde. Ofwel, er is vreugde in hem! Die oervreugde die in Jezus is, maakt Jezus een kind van God.  En de geest daalt vervolgens als een duif op hem neer. Duiven landen als er vaste grond is om te wonen. Zoals de duif uit de boot van Noach uiteindelijk vaste grond vond om te wonen en daarmee de aarde begeisterde, zo landt de geest Gods ook op Jezus, om er te blijven. Want drijven is blijven.
 
René de Vries

 
Meditatie - In die dagen Meditatie - In die dagen

In die dagen…
 
In die dagen dat Poetin het bevel voerde over Rusland en Trump zojuist was verkozen in de Verenigde Staten van Amerika, gingen de mensen massaal op weg om Sinterklaas- en kerstinkopen te doen. In de winkels gaf men zijn adresgevevens af om korting te sparen, en degenen die slecht ter been waren of geen tijd hadden, mochten zich op internet bedragen laten afschrijven van hun rekening. Iedereen was druk bezig en continu onderweg, net als de pakjes en cadeaus.
 
En temidden van al dat verkeer is er eentje die er opeens zomaar ís. Niet aangekomen over de weg, en zelfs niet uit de lucht komen vallen. Ook doet het kerstkind niet mee aan de massale inschrijvingen: alsof het niet in een bevolkingsregister of klantenbestand past. Het kerstkind past eigenlijk nergens in, en dat is misschien wel zijn geheim.
 
Het kind is niet zo van de spullen, ook al krijgt het wel dure geschenken aangeboden. De afzender van het kind heeft hem bij de geboorte niets meegegeven om zich voor de eerste dagen op aarde te redden. Vanaf het eerste ogenblik is hij overgeleverd aan de mensen. God had wel lef om zijn zoon zonder overlevingspakket naar de aarde te sturen! Kwetsbaarder dan kwetsbaar is ie.



En toch gedenken we dat kind, en niet de heersers van toen, keizer Augustus en koning Herodus. Poetin en Trump zullen waarschijnlijk hetzelfde lot ondergaan, de arme zielen. Blijkbaar is het tere kind niet zo zwak als het lijkt. De Tao zegt daarover:
 
Wie vervuld is van innerlijke kracht is als een pasgeboren kind.
Giftige insecten zullen je niet steken.
Krachtige dieren zullen je niet grijpen.
Roofvogels zullen niet toeslaan.
Ook al ben je teer en kwetsbaar, je greep is stevig.
Je hebt nog geen weet van de vereniging van man en vrouw.
Wel loop je over van levenskracht.
Dit betekent dat je volop straalt en geurt.
Je kunt de hele dag schreeuwen zonder schor te worden.
Je bent in een perfecte balans.
In balans zijn betekent in balans zijn met de eeuwigheid.
In balans zijn met de eeuwigheid betekent dat je verlicht bent.
Daarentegen: groei forceren, dat brengt ongeluk.
Als je geest onbeperkt gebruik maakt van je levenskracht,
dan forceer je de dingen.

 
Hierin ligt de subtiele wijsheid van het leven besloten: het zachte en het weke overwinnen het harde en het sterke. In een wereld die overvol is, dringt alleen het meest nietige nog door. Nog altijd is het kerstkind onze ware koning.
 
Fijne dagen!
 
René de Vries

 
Gewoon aanwezig zijn Gewoon aanwezig zijn

(bron:www.tijntouber.com/18-gewoon-aanwezig-zijn-ode-51/)
 

Een goede vriendin werd steeds bozer en steeds wanhopiger. Ze sprak niet meer, maar schreeuwde alleen nog. Door de telefoon. Midden in de nacht. Urenlang luisterde ik naar haar klaagzang; dat niemand haar begreep en dat iedereen haar in de steek had gelaten. Steeds weer herinnerde ik haar aan wat ze al wist: dat klagen haar alleen maar zwakker maakte en dat haar woorden – als ze niet oppaste – een self fulfilling prophecy zouden worden. En steeds opnieuw eindigde ons gesprek met meer boosheid, meer wanhoop. Niemand luisterde naar haar, niemand begreep haar. Hoe hard ze ook schreeuwde, ze voelde zich niet gehoord.
 
In de jaren tachtig voerde een groep Canadese huisartsen onder leiding van dokter Martin Bass een fascinerend onderzoek uit. Zij wilden weten welke factoren bepalen, of een patiënt een maand na het eerste onderzoek zegt dat het hem – of haar – beter gaat. Tot hun ontzetting zagen zij, dat geen enkele medische handeling bepalend was; geen röntgenfoto’s, geen uitgebreide laboratoriumonderzoeken, geen bloedproeven, geen poeders of pillen. In feite maakte niets wat zij tijdens hun opleiding hadden geleerd verschil voor het welbevinden van de patiënt. Bass en zijn collega’s vonden echter wel een andere bepalende factor: of de patiënt het gevoel had, dat de arts tijdens het eerste bezoek met aandacht naar de beschrijving van zijn conditie had geluisterd. Zorgvuldig luisteren bleek een groot deel van de oplossing te zijn.
 
Terug naar de wanhopige vriendin: ik had wel geluisterd, maar ik had haar niet gehoord. Ik had haar woorden wel verstaan, maar ik had haar pijn en haar wanhoop niet gehonoreerd. En dus bleef ze net zo lang schreeuwen tot ik dat op een dag wél deed. Toen pas was ze klaar om een eventuele oplossing te accepteren. Ik heb een mannentherapeut ooit eens horen zeggen: ‘Het moeilijkste voor een man is om gewoon aanwezig te zijn. Punt.’ Geen oplossingen bedenken, geen slimme analyses. Gewoon aanwezig zijn.
 
Vrijwel alle priesters, imams en ook dominees zijn mannen. En wat is het moeilijkste voor de man? Aanwezig zijn, luisteren. Is dat waar al die godsdienstoorlogen vandaan komen? Van al die religieuze mannen die niet (meer) naar God luisteren? Want hoe kun je nou zeggen dat je naar God luistert en vervolgens een oorlog in gang zetten? Als naar God luisteren te hoog is gegrepen, treed dan in Godsnaam af of neem een sabbatical.

 
Dit advies hebben we ons in De Slachsang ter harte genomen. We nemen een sabatical.
Dus dit jaar geen interessant programma, maar doen we het rustig aan.
Om te zien wat werkelijk is.  En daaraan te gehoorzamen.

 
Meditatie - Leve de Bieb Meditatie - Leve de Bieb

leve de bieb!
 
Ik kom graag in de openbare bibliotheek: ik leen dat wat ik lezen wil, en eenmaal uitgelezen breng ik ze weer terug. Zo hoef ik niets te kopen en raakt mijn huis niet verstopt door die dikke pillen op de plank. Waar gekochte boeken of dvd’s bij mij thuis niet vaker dan één of twee keer worden gelezen of gezien, gaan ze in de bieb van hand tot hand. De bomen halen opgelucht adem!
 
Omdat je geen boek mag houden schep je telkens ruimte. Ruimte voor nieuwe inzichten. In de bibliotheek leer je op deze wijze dat niet alleen materieel maar ook geestelijk bezit een last kan zijn: door star vast te houden aan je overtuigingen kom je niet verder. Inleveren is in die zin een geestelijke oefening, die leidt tot vrijheid. Je ontvangt en je laat weer los. Zo mag je rijpen door nieuwe inzichten, maar zeker ook door de leegte tussen twee boeken in.

       

Daarnaast zijn ze in de bieb heel behulpzaam. Ze zoeken van harte met je mee voor een boekenkast of achter de zoekmachine. En thuis via internet kun je van alles reserveren: eenmaal gevonden krijg je bericht dat ze voor je klaar staan.
Veel medewerkers in de bibliotheek zijn vrijwilliger. Dus uit zichzelf zijn ze zo meewerkend. Blijkbaar geloven ze in hun goede zaak, namelijk, een aandeel in de ontwikkeling van een heel volk. Heel fijn vind ik ook dat ze geen mening hebben over wat je leent: van de Bijbel tot Mein Kampf, van een keukenmeidenroman tot Goethe, van Donald Duck tot een cursus electronica voor dummies.
 
Eigenlijk is de openbare bibliotheek een soort inloophuis voor iedereen. De deur naar kennis en verstilde concentratie staat altijd open. Er is koffie, het is er warm en bovenal rustig. Je kunt van gedachten wisselen met artikelen en ideeën in de krant, de vele bladen, boeken en multimedia. Of met een spreker als Wim Anker in juni van dit jaar.
 
Onlangs hoorde ik dat de interesse voor de openbare bibliotheek afneemt. Het zal weer eens niet: vind ik iets aantrekkelijk en goed, dan is de kans groot dat het een noodlijdend bestaan tegemoet gaat. Zo houd ik ook van openluchtzwembaden, Duitse sandalen, muziek van Phil Collins, stalen wielrenfietsen, en de kerk. Ook ik zal moeten inleveren…
 
Fijne zomer!
 
René de Vries

 
 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.